Mikhail Farcossà

"Speaking about Mikhail as a pianist comes naturally to me. I only need to compare him with the way I experience the piano myself, with the countless hours spent on the Preludes and Fugues, the Scherzo, the Transcendental Études. The contrast is immediate: his calmness in performance, his almost marble-like posture, the intensity of a profound present that I had never experienced before, set against my own slow and inadequate hands. A majestic chorale, an imperiously silent pianissimo. It is a comparison that simply cannot stand, not even when placing him alongside many internationally acclaimed pianists. To describe what I feel when I listen to him, my thoughts return to the words of one of Umberto Bindi’s unforgettable songs: Il nostro concerto. “Ovunque sei, se ascolterai, accanto a te mi troverai…” In those words I find the same intensity I hear in every note he plays: something impossible, unattainable, and yet capable of astonishing me every single time.That is how I would describe Mikhail: a breath that becomes a presence, a melody that enters the heart and continues to resonate, a storm that reminds us that study alone is not enough to reach that place. Because, at a certain point, breath itself disappears, and only the music remains. The real music."

Przetłumaczone z angielskiego

"Mówienie o Mikhailu jako pianiście przychodzi mi naturalnie. Wystarczy, że porównam go z tym, jak ja przeżywam fortepian, z niezliczonymi godzinami spędzonymi nad Preludiami i fugami, Scherzem, Etiudami transcendentalnymi. Kontrast jest natychmiastowy: jego spokój podczas gry, niemal marmurowa postawa, intensywność głębokiej teraźniejszości, jakiej nigdy wcześniej nie było mi dane doświadczyć, wobec moich własnych, powolnych i nieporadnych dłoni. Majestatyczny chorał, władczo ciche pianissimo. To porównanie, które po prostu nie może się ostać, nawet gdy zestawić go z wieloma pianistami uznanymi na świecie. Aby opisać, co czuję, gdy go słucham, moje myśli wracają do słów jednej z niezapomnianych piosenek Umberta Bindiego: Il nostro concerto. “Ovunque sei, se ascolterai, accanto a te mi troverai…” W tych słowach odnajduję tę samą intensywność, którą słyszę w każdej nucie, jaką gra: coś niemożliwego, nieosiągalnego, a jednak zdolnego zadziwiać mnie za każdym razem. Tak mogę opisać Mikhaila: oddech, który staje się obecnością, melodia, która wchodzi do serca i wciąż rozbrzmiewa, burza, która przypomina nam, że sama nauka nie wystarczy, by dotrzeć do tego miejsca. Bo w pewnym momencie znika nawet sam oddech i zostaje tylko muzyka. Prawdziwa muzyka."

"I know nothing about classical music, but watching Mikhail play is completely hypnotic. He brings a mix of power and delicacy to the piano that leaves a complete outsider like me speechless. I don’t know how to judge technique or interpret a score, but I know when something makes me stop scrolling, forget everything else, and just watch. That’s exactly what happens every time I hear him play. It doesn’t feel distant or old fashioned the way I always imagined classical music would. It feels alive, intense, and surprisingly emotional. If someone like me, who has never really listened to this kind of music, can be drawn in so easily, I think that says a lot about the kind of artist he is."

Przetłumaczone z angielskiego

"Nie znam się na muzyce klasycznej, ale oglądanie gry Mikhaila jest absolutnie hipnotyzujące. Wnosi do gry na fortepianie połączenie siły i delikatności, które odbiera mowę zupełnemu laikowi takiemu jak ja. Nie potrafię ocenić techniki ani zinterpretować partytury, ale wiem, kiedy coś sprawia, że przestaję przewijać, zapominam o wszystkim innym i po prostu patrzę. Dokładnie tak dzieje się za każdym razem, gdy słyszę, jak gra. Nie wydaje się to odległe ani staroświeckie, jak zawsze wyobrażałem sobie muzykę klasyczną. Wydaje się żywe, intensywne i zaskakująco emocjonalne. Jeśli ktoś taki jak ja, kto nigdy tak naprawdę nie słuchał tego rodzaju muzyki, może dać się tak łatwo wciągnąć, to myślę, że wiele mówi to o tym, jakim jest artystą."

"Horowitz revived. Listening and watching, everything natural - it's shocking. There is no trace of effort, yet every note is perfectly sculpted. He doesn't just play the music - he channels it, with a freedom and clarity reminiscent of the great masters. It's as if Horowitz himself were reborn, not in imitation, but in pure artistic essence."

Przetłumaczone z angielskiego

"Horowitz wskrzeszony. Słuchając i patrząc – wszystko naturalne, to zdumiewające. Nie ma śladu wysiłku, a jednak każda nuta jest doskonale wyrzeźbiona. On nie tylko gra muzykę – przepuszcza ją przez siebie, ze swobodą i klarownością przywodzącą na myśl wielkich mistrzów. To tak, jakby sam Horowitz narodził się na nowo, nie w naśladownictwie, lecz w czystej artystycznej istocie."

"Farcossà is not the talented young pianist or the good performer, he is something more, something creative, imaginative and demonic... his expressiveness, in my opinion, today has no comparison., despite his young age he is one with music, to listening to him you would never think that such maturity can spring from a twenty-year-old, he is an artist with a capital A, who through composers of any era transmits the fifth essence of pure art"

Przetłumaczone z angielskiego

"Farcossà to nie utalentowany młody pianista ani dobry wykonawca, to coś więcej, coś twórczego, pełnego wyobraźni i demonicznego... jego ekspresja, moim zdaniem, nie ma dziś sobie równych; mimo młodego wieku stanowi jedność z muzyką; słuchając go, nigdy by się nie pomyślało, że taka dojrzałość może wypływać od dwudziestolatka. To artysta przez duże A, który poprzez kompozytorów każdej epoki przekazuje kwintesencję czystej sztuki"

"His sound is the "old masters sound," the feelings are the same. The touch, the depth, the control - it all evokes a timeless elegance that is rarely heard today. There's a sincerity and wisdom in his playing that speaks beyond his age, echoing the nuances of pianists from a bygone golden era."

Przetłumaczone z angielskiego

"Jego brzmienie to „brzmienie dawnych mistrzów”, uczucia są te same. Uderzenie, głębia, kontrola – wszystko to przywołuje ponadczasową elegancję, jaką rzadko się dziś słyszy. W jego grze jest szczerość i mądrość wykraczające poza jego wiek, będące echem niuansów pianistów minionej złotej epoki."