Mikhail Farcossà

"Speaking about Mikhail as a pianist comes naturally to me. I only need to compare him with the way I experience the piano myself, with the countless hours spent on the Preludes and Fugues, the Scherzo, the Transcendental Études. The contrast is immediate: his calmness in performance, his almost marble-like posture, the intensity of a profound present that I had never experienced before, set against my own slow and inadequate hands. A majestic chorale, an imperiously silent pianissimo. It is a comparison that simply cannot stand, not even when placing him alongside many internationally acclaimed pianists. To describe what I feel when I listen to him, my thoughts return to the words of one of Umberto Bindi’s unforgettable songs: Il nostro concerto. “Ovunque sei, se ascolterai, accanto a te mi troverai…” In those words I find the same intensity I hear in every note he plays: something impossible, unattainable, and yet capable of astonishing me every single time.That is how I would describe Mikhail: a breath that becomes a presence, a melody that enters the heart and continues to resonate, a storm that reminds us that study alone is not enough to reach that place. Because, at a certain point, breath itself disappears, and only the music remains. The real music."

Μετάφραση από τα αγγλικά

"Το να μιλάω για τον Mikhail ως πιανίστα μού βγαίνει φυσικά. Αρκεί να τον συγκρίνω με τον τρόπο που βιώνω εγώ το πιάνο, με τις αμέτρητες ώρες πάνω στα Πρελούδια και Φούγκες, στο Σκέρτσο, στις Υπερβατικές Σπουδές. Η αντίθεση είναι άμεση: η ηρεμία του στην ερμηνεία, η σχεδόν μαρμάρινη στάση του, η ένταση ενός βαθιού παρόντος που δεν είχα ζήσει ποτέ πριν, απέναντι στα δικά μου αργά και ανεπαρκή χέρια. Ένα μεγαλοπρεπές χορικό, ένα επιτακτικά σιωπηλό πιανίσιμο. Είναι μια σύγκριση που απλώς δεν στέκει, ούτε καν όταν τον τοποθετεί κανείς δίπλα σε πολλούς διεθνώς καταξιωμένους πιανίστες. Για να περιγράψω τι νιώθω όταν τον ακούω, η σκέψη μου επιστρέφει στους στίχους ενός από τα αξέχαστα τραγούδια του Umberto Bindi: Il nostro concerto. “Ovunque sei, se ascolterai, accanto a te mi troverai…” Σε αυτές τις λέξεις βρίσκω την ίδια ένταση που ακούω σε κάθε νότα που παίζει: κάτι αδύνατο, απρόσιτο, κι όμως ικανό να με εκπλήσσει κάθε φορά. Έτσι θα περιέγραφα τον Mikhail: μια ανάσα που γίνεται παρουσία, μια μελωδία που μπαίνει στην καρδιά και συνεχίζει να αντηχεί, μια καταιγίδα που μας θυμίζει ότι η μελέτη από μόνη της δεν αρκεί για να φτάσει κανείς εκεί. Γιατί, σε κάποιο σημείο, η ίδια η ανάσα χάνεται και μένει μόνο η μουσική. Η αληθινή μουσική."

"I know nothing about classical music, but watching Mikhail play is completely hypnotic. He brings a mix of power and delicacy to the piano that leaves a complete outsider like me speechless. I don’t know how to judge technique or interpret a score, but I know when something makes me stop scrolling, forget everything else, and just watch. That’s exactly what happens every time I hear him play. It doesn’t feel distant or old fashioned the way I always imagined classical music would. It feels alive, intense, and surprisingly emotional. If someone like me, who has never really listened to this kind of music, can be drawn in so easily, I think that says a lot about the kind of artist he is."

Μετάφραση από τα αγγλικά

"Δεν ξέρω τίποτα από κλασική μουσική, αλλά το να βλέπεις τον Mikhail να παίζει είναι εντελώς υπνωτιστικό. Φέρνει στο πιάνο ένα μείγμα δύναμης και λεπτότητας που αφήνει άφωνο έναν εντελώς αμύητο σαν εμένα. Δεν ξέρω να κρίνω την τεχνική ή να ερμηνεύσω μια παρτιτούρα, αλλά ξέρω πότε κάτι με κάνει να σταματήσω να σκρολάρω, να ξεχάσω όλα τα άλλα και απλώς να παρακολουθώ. Αυτό ακριβώς συμβαίνει κάθε φορά που τον ακούω να παίζει. Δεν μοιάζει απόμακρο ή παλιομοδίτικο, όπως πάντα φανταζόμουν ότι θα ήταν η κλασική μουσική. Μοιάζει ζωντανό, έντονο και εκπληκτικά συγκινητικό. Αν κάποιος σαν εμένα, που δεν έχει ακούσει ποτέ πραγματικά τέτοια μουσική, μπορεί να συνεπαρθεί τόσο εύκολα, νομίζω ότι αυτό λέει πολλά για το τι καλλιτέχνης είναι."

"Horowitz revived. Listening and watching, everything natural - it's shocking. There is no trace of effort, yet every note is perfectly sculpted. He doesn't just play the music - he channels it, with a freedom and clarity reminiscent of the great masters. It's as if Horowitz himself were reborn, not in imitation, but in pure artistic essence."

Μετάφραση από τα αγγλικά

"Ο Horowitz αναστημένος. Ακούγοντας και βλέποντας, όλα φυσικά – είναι συγκλονιστικό. Δεν υπάρχει ίχνος προσπάθειας, κι όμως κάθε νότα είναι τέλεια σμιλεμένη. Δεν παίζει απλώς τη μουσική – τη διοχετεύει, με μια ελευθερία και μια διαύγεια που θυμίζουν τους μεγάλους μαέστρους. Είναι σαν να ξαναγεννήθηκε ο ίδιος ο Horowitz, όχι ως μίμηση, αλλά ως καθαρή καλλιτεχνική ουσία."

"Farcossà is not the talented young pianist or the good performer, he is something more, something creative, imaginative and demonic... his expressiveness, in my opinion, today has no comparison., despite his young age he is one with music, to listening to him you would never think that such maturity can spring from a twenty-year-old, he is an artist with a capital A, who through composers of any era transmits the fifth essence of pure art"

Μετάφραση από τα αγγλικά

"Ο Farcossà δεν είναι ο ταλαντούχος νέος πιανίστας ή ο καλός ερμηνευτής, είναι κάτι παραπάνω, κάτι δημιουργικό, ευφάνταστο και δαιμονικό... η εκφραστικότητά του, κατά τη γνώμη μου, σήμερα δεν έχει όμοιό της· παρά το νεαρό της ηλικίας του, είναι ένα με τη μουσική· ακούγοντάς τον δεν θα σκεφτόσουν ποτέ ότι τέτοια ωριμότητα μπορεί να πηγάζει από έναν εικοσάχρονο. Είναι ένας καλλιτέχνης με κεφαλαίο Κ, που μέσα από συνθέτες κάθε εποχής μεταδίδει την πεμπτουσία της καθαρής τέχνης"

"His sound is the "old masters sound," the feelings are the same. The touch, the depth, the control - it all evokes a timeless elegance that is rarely heard today. There's a sincerity and wisdom in his playing that speaks beyond his age, echoing the nuances of pianists from a bygone golden era."

Μετάφραση από τα αγγλικά

"Ο ήχος του είναι ο «ήχος των παλιών μαέστρων», τα συναισθήματα είναι τα ίδια. Το άγγιγμα, το βάθος, ο έλεγχος – όλα παραπέμπουν σε μια διαχρονική κομψότητα που σπάνια ακούγεται σήμερα. Στο παίξιμό του υπάρχει μια ειλικρίνεια και μια σοφία που ξεπερνούν την ηλικία του, αντηχώντας τις αποχρώσεις των πιανιστών μιας περασμένης χρυσής εποχής."